MRN 03/2018

autor: Miriam i Janek
tytuł: Co słychać w sercu?

Co słychać u Was, dzielni Rycerze? Mam nadzieję, że z wielkopostnej walki udaje się Wam wychodzić zwycięsko. Dzisiaj zaczniemy od czegoś, co wielu z Was na pewno się spodoba. Usiądźcie przed komputerem lub odtwarzaczem, nałóżcie słuchawki na uszy i podkręćcie głośno muzykę. Następnie włączcie w telewizji ulubiony program, otwórzcie szeroko okno, by dźwięk przejeżdżających samochodów wpadał do wnętrza pokoju, i koniecznie zadzwońcie do serdecznego przyjaciela, aby porozmawiać z nim o najciekawszych wydarzeniach, które ostatnio miały miejsce. Wytrzymajcie w takim klimacie przez 10 minut, a po ich upływie wyciszcie wszelkie hałasy i spróbujcie przeczytać choćby krótki fragment ulubionej książki. Gwarantuję! Nie zrozumiecie z niej nawet jednego zdania. W Waszych głowach będzie ogromny harmider, który jeszcze przez długi czas puszyć się będzie jak paw, dumny z tego, że znowu udało mu się wyrzucić pokój z Waszych serc.

Dlaczego Wam o tym piszę? Bo niedawno usłyszałam pytanie dziecka skierowane do taty tuż przed wejściem do kościoła: “Tato, a czy ta nudna Droga Krzyżowa szybko się skończy?”. Myślę, że w tym momencie niejeden z Was mocno się zaczerwienił, bo zdarzyło mu się pomyśleć podobnie. Bardzo często, gdy przychodzimy na Drogę Krzyżową lub Mszę świętą, jesteśmy po same brzegi serca wypełnieni różnymi obrazami, przeżyciami i emocjami.

W naszej głowie kłębią się tabuny myśli, rozmów i innych odgłosów, które – począwszy od porannego budzika – wygrywają w nas swoje melodie. Przychodząc do kościoła, nierzadko w ostatniej chwili, jesteśmy już szczelnie zamknięci na wszelkie docierające do nas informacje, a nasze serce nie jest w stanie przyjąć ani słowa więcej. Wszystko zaczyna być nudne i ciągnie się w nieskończoność. Właśnie wtedy zaczynamy się wiercić i umilać sobie czas różnym ciekawymi rzeczami, którymi można zająć się w kościele.

Rozważania Drogi Krzyżowej – choć dostosowane do dziecięcego wieku – wydają nam się niezrozumiałe. Nawet przepiękny dźwięk kościelnych organów zaczyna nas raczej drażnić, niż nastrajać do modlitwy. I tak mija większość wielkopostnych nabożeństw, które przecież mają nam pomóc w spotkaniu z Panem Jezusem, który z miłości do nas tak wiele wycierpiał.

Jak to zmienić? To bardzo proste. Na żadne spotkanie z ważną osobą nie idzie się bez wcześniejszego przygotowania. Musicie zadbać o swój wygląd, a w przypadku spotkania z Panem Bogiem także o swoje dusze. W tym czasie Wielkiego Postu spróbujcie stawić czoło Waszym ulubionym nawykom i spędzać mniej czasu przed komputerem czy telewizorem. Postarajcie się tak zakończyć wizytę u kolegi lub koleżanki, aby przyjść do kościoła chwilę wcześniej. W ten sposób pomożecie Waszym sercom nieco się wyciszyć i przygotować na to, co chce powiedzieć do Was Pan Bóg.